Najważniejszym celem spotkań jest zbudowanie szczerych relacji opartych na szacunku, wzajemnym zrozumieniu i godności każdego z członków rodziny. 

Jako Rodzina / Rodzice wzajemnie na siebie wpływacie. Zmiana jednego elementu w systemie pociąga za sobą zmiany w innych elementach. Oznacza, że to im więcej spokoju, radości i sposobów radzenia sobie wypracujecie zdecydowanie wpłynie to na zmianę w Waszym Dziecku. 

Podczas spotkania każda osoba ma możliwość wypowiedzenia swojej perspektywy - każda będzie ważna i uznana. Będzie to okazja do poszerzania rozumienia każdego członka Rodziny/Partnera, zobaczenia, co go wspiera, czego potrzebuje. 

Na spotkaniu usłyszysz pytania o Twoje nadzieje, zmiany jakich pragniesz w funkcjonowaniu Rodziny oraz co już istnieje w Waszym życiu, co może przyczynić się do urzeczywistnienia tych nadziei? 

Uwagę kierujemy w kierunku tego co pragniemy, tworzymy obraz tych momentów, kiedy mamy to czego chcemy, sprawdzamy, czy kiedyś już tego doświadczyliśmy i jak możemy to doświadczenie wykorzystać w tym konkretnym momencie. Pracujemy na Waszych potrzebach, zasobach, możliwościach, tego co dobre i co dobrze działa. Zadaniem terapeuty jest jak najszybsze przejście z koncentracji na problemie do poszukiwania rozwiązań. Jeśli jest taka potrzeba ćwiczymy komunikacje w duchu Porozumienia bez Przemocy (NVC). 

Spotkanie Rodzinne - 1,5 h - 400 zł

Spotkanie Rodziców - 50 min -200 zł

Na terapię rodzinną zapraszam tylko stacjonarnie.

W obecnym czasie nie mam miejsca na terapię rodzinną.

O złości w sposób pozytywny zaczęto mówić całkiem niedawno. Złość i gniew odkąd pamiętam były uczuciami niechcianymi, nielubianymi i źle widzianymi - społecznie nieakceptowanymi i naznaczonymi zwykle wstydem albo poczuciem winy. Wstydziła się matka lub ojciec, której dziecko się złości, wmawiano dzieciom, a szczególności dziewczynkom, że złościć się nie wypada. Wszyscy bowiem wiedzieli, że „złość piękności szkodzi”. A nikt przecież nie chciałby być brzydką osobą.

Każdemu z nas bywa trudno w automatycznych reakcjach wybierać drogę akceptacji tego, co się pojawia - nawet jak jest to złość i gniew. Jednocześnie świętuję każdą chwilę, w której zatrzymujemy się o doceniamy tą bardzo potrzebną emocję. 

Każdego dnia uczę się zobaczyć złość z wdzięcznością zarówno, jak pojawia się we mnie, czy u kogoś innego. 

Sprawdzam wtedy o czym jest ta złość:

• Czy jest ona o moim „nie” o mojej granicy? Złość dba wtedy o moje bezpieczeństwo, sprawdza czy coś mi zagraża, aktywuje siły, daje moc do poradzenia sobie z trudną sytuacją.
• Czy może pod tą złością chowa się inna emocja, lęk, smutek, żal? 
• Czy może jest jakaś potrzeba, która jest niezaspokojona, może potrzebuję więcej odpoczynku, albo ciszy, więcej widzenia siebie? 
• czy jest coś czego chcę bardzo mocno, albo coś czego w tej chwili bardzo nie chcę? 

Analogicznie sprawdzam - o czym jest złość u kogoś, na przykład u dziecka. Co jest dla niego teraz ważne? Jaka potrzeba jest niezaspokojona, czy o jaką granicę dba? Pomagam nazwać uczucia i potrzeby, szukamy wspólnie rozwiązań. 

Zdarza się, że jesteśmy w miejscu, w którym nie umiemy wyrażać złości w sposób świadomy i bezpieczny dla otoczenia, czy nawet dla naszych dzieci. Strategiami, które utrudniają nam bycie kontakcie z drugim człowiekiem to - agresja, krzyki, obwinianie, krytykowanie, rzucanie przedmiotami. Ale zdarza się, że złość wyrażamy również poprzez zaniechanie kontaktu - nieodzywanie się lub obrażenie. Zdarza się, że ranimy osoby, które bardzo kochamy, a po wszystkim popadamy w poczucie winy. 

Zdarza się też, że w ogóle jej nie wyrażamy, tylko chowamy latami. Psycholodzy i psychoterapeuci zgodnie twierdzą, że chowanie i niewyrażanie złości prowadzić może do wielu zaburzeń takich jak: depresja, nerwice, zaburzenia kompulsywno - obsesyjne, odcięcie się od czucia emocji, uczucie pustki itp.

Marshall Rosenberg - psycholog i twórca Porozumienia bez Przemocy proponuje, jak wyrażać gniew i złość w sposób bezpieczny dla nas i otoczenia - w pierwszej kolejności zatrzymaj się - zrób sobie przerwę.

W praktyce oznacza to zauważenie tej złości, sprawdzenie, o co ona dba o czym mówi, gdzie ją czuje w swoim ciele. Możesz ją sobie wyobrazić - jak wygląda, a nawet jaki ma kolor. Zobacz, może pojawiają się jakieś myśli, przekonania. 

Jeżeli zapragniesz ją wyrazić to warto użyć czterech kroków NVC (Porozumienia bez Przemocy) - fakty, uczucia, potrzeby, prośba: 

1. Sprawdź i nazwij, co tak naprawdę się zdarzyło, nazwij fakty, oddziel je od własnej interpretacji    zdarzenia. (fakty). 
2. Nazwij swoje uczucia, które być może chowają się pod złością - czy to lęk, bezradność, frustracja? (uczucia).
3. Zobacz, czego potrzebujesz - zadbać o swoje granice, zadbać o inne potrzeby? Jakie? (potrzeby)
4. Poszukaj rozwiązania - co możesz, co chcesz zrobić, żeby zaspokoić swoje potrzeby? (prośba do siebie lub prośba do innych).

Złość może być nieprzyjemna, ale jest nam jako ludziom bardzo potrzebna do przeżycia, do dbania o siebie i o to co dla nas ważne. Mocno wierzę w to, że w momencie, kiedy zaczniemy akceptować własną złość, nauczymy się ją wyrażać w sposób nieraniący innych to przerwiemy to tragiczne społeczne przekonanie, że „złość piękności szkodzi”, przestaniemy hamować i zawstydzać nasze dzieci, kiedy poczują złość i będziemy każdego dnia ćwiczyć wyrażanie złości. 

Zapraszam Was serdecznie, do doceniania złości i praktykowania jej wyrażania w sposób bezpieczny, bez poczucia winy i wstydu. 

Zanim przejdziesz do dalszej części tekstu, zatrzymaj się. Odetchnij głęboko, poczuj wdychane i wydychane powietrze w swoim nosie. Pobądź przez chwilę blisko siebie. Możesz położyć rękę na sercu. Może masz ochotę docenić Twoje ciało, które intensywnie pracuje i daje Ci życie. Rozejrzyj się dookoła. Posłuchaj. 

Uwielbiam te momenty zatrzymania. Kiedy jestem sama, kiedy spieszę się, kiedy jestem z moimi dziećmi. Patrzę chwilę na to, co dookoła i na to, co w środku, we mnie, jakie pojawiają się we mnie uczucia, a może jakieś potrzeby, tęsknoty? Uwielbiam te momenty, kiedy słyszę swój wewnętrzny, łagodny głos: hej jak się masz? Co u Ciebie? 

Chociaż na codzień jestem energiczną i szybką osobą. Ekstrawertyczną, a czasem wybuchową. Szybką w mówieniu, działaniu, podejmowaniu decyzji. Doceniam te momenty zatrzymania. Wtedy widzę więcej, czuję więcej. Dla mnie, to uczucie większej przestrzeni i  wolności. Przy zatrzymaniu mogę wybierać, a nie działać impulsywnie i automatycznie. 

Sześć lat temu wzięłam udział kursie Mindfullnes Based Stress Reduction (Redukcja stresu oparta na uważności),  który zmienił moje podejście do życia. Praktyka zdecydowanie miała wpływ na rozwijanie wartości, które są bliskie mojemu sercu. 

Twórcą metody MBSR jest Jon Kabat- Zinn, założyciel Kliniki Redukcji Stresu przy Uniwersytecie w Massachusetts. Jest to świecka metoda medytacji, w której świadomie decydujesz się skupić na chwili obecnej bez oceniania i osądzania jej. 

Uważność jest świadomością tego, co dzieję się tu i teraz, bez oceny, bez interpretacji. Bycie uważnym to najprościej mówiąc obserwowanie i oglądanie. (Stahl. Goldstein). Jeśli decydujesz się na ćwiczenie umysłu w postrzeganiu chwili taka jaka jest, to uważność może stać się Twoim sposobem życia. 

Na Mindfulness składa się praktyka formalna i nieformalna. Formalny sposób ćwiczenia uważności to codziennie przeznaczenie czasu na medytacje. W metodzie J. Kabata- Zinna to:

• skanowanie ciała, 
• uważna joga, 
• medytacja siedząca (świadomego oddechu, wrażeń z ciała, emocji - jest to medytacja nieukierunkowana, przyjmująca wszystko co się pojawia)
• medytacja chodzona. 

Praktyka nieformalna odnosi się do bycia uważnym i świadomym podczas wykonania codziennych czynności takich jak branie prysznica, zmywanie naczyń, rozmowa z bliskimi, oddech. 

Są sytuacje, które działają na nas jak płachta na byka. Pojawia się bodziec i pojawia się automatyczna reakcja. Czy zdarza Ci się, że zanim zauważysz to już kolejny raz krzyczysz na dziecko. Chyba każdemu się zdarza.  Wyobraź sobie, że w takiej sytuacji pojawia się wybór, przestrzeń na wewnętrzne pytanie: jak wybierasz zareagować? Praktykowanie uważności w takiej sytuacji, to świadomy oddech, sprawdzenie, co czujesz w ciele, to akceptacja i przyjęcie emocji takie jakie są. Pozwolenie na ich płynięcie z uważnością i życzliwością dla siebie. 

Kiedy systematycznie ćwiczę umysł, aby być  uważną, mam większą szanse na bycie taką jaką pragnę być dla moich dzieci, męża, rodziny. Uważność otwiera dla mnie przestrzeń wyboru, kiedy wybieram z którego miejsca chce zareagować - a często pragnę reagować z miejsca życzliwości i szacunku dla siebie i innych. I czasem, gdy sytuacja jest bardzo napięta i trudno mi „utrzymać się na powierzchni”, to nadal w tej uważności mam miejsce na empatię dla siebie. 

Czy zdarza Ci się zatrzymać i wziąć głębszy oddech? Zauważyć, co widzisz, co słyszysz, co czujesz? Pobyć chwilę uważnie ze swoimi uczuciami i potrzebami? Serdecznie Cię do tego zachęcam.